Φίλιππος Πλιάτσικας

''Τώρα θέλω να ξαναπαίξω ηλεκτρικά όπως καναμε κάποτε με τα παιδιά παλιά,
γιατί αυτήν την ανάγκη έχω ... ''

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015

Συνέντευξη : Κατερίνα Χορτατσιάνη

Με αφορμή την παρουσίαση του καινούργιου δίσκου με τίτλο « Ένας ολοκαίνουργιος κόσμος» πετύχαμε το Φίλιππο Πλιάτσικα στις 9 νοεμβρίου 2015 στο Αβατο live stage της θεσσαλονίκης και συζητήσαμε μαζί του κάνοντας μια αναδρομή στο δίσκο « Το Rock της Δυτικής Όχθης» καθώς και στα χρόνια εκέινα που σε ένα παλιό πέτρινο σπίτι στο Μενίδι γεννήθηκε η μπάντα που αργότερα μετονομάστηκε Πυξ – Λαξ.

Είναι μεγάλη μας χαρά να ακούμε δημιουργίες σας που αποκοδικοποιούν δικά μας συναισθήματα. Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για αυτόν τον ολοκαίνουργιο κόσμο σας, να μας πειτε δυο λόγια.

Θα ξεκινήσω με την αφορμή που μου δίνεται εδώ στο ’βατο, μόλις μπήκα στο χώρο και μόλις ήρθα και στη περιοχή, δεν είχα ξαναέρθει στη πολίχνη. Πραγματικά μου θύμισε τις δικές μας τις δυτικές συνοικίες, που είχαμε φτίαξει κάποτε το «Δίπλα στο ποτάμι», όπου και ξεκίνησε ουσιαστηκά αυτος ο ήχος που αγαπήσαμε πολύ και τον υπηρετήσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Τον οποίο αισθάνομαι και στο δίσκο αυτό που βγαίνει τώρα και στις παραστάσεις που ξεκινάω σήμερα, για αυτό ξεκίνησα με αυτή την αφορμή γιατί έχει ένα συμβολισμό τελικά και μια σύμπτωση. Με αυτόν τον ήχο το «Το Rock της Δυτικής Όχθης» αυτό που προσπαθήσαμε να υπηρετήσουμε όλα αυτά τα χρόνια, αυτές οι μνήμες ανασύρονται για κάποιο λόγο, ήρθαν και σε μένα έντονα, εξελίχτηκαν βέβαια, γιατί έχουν περασει χρόνια και με μια μετεξέλιξη τους θα βρει κανείς, αυτές τις μνήμες και αυτόν τον ήχο στο καινούργιο δίσκο όπως και στα live που ξεκινάνε σήμερα.

Μέσα από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορει και ένα δικό σας βιβλίο με τίτλο «Το όνομα» που συνδέεται άμεσα με τα τραγούδια του δίσκου.

Αυτό ήταν μια δουλειά που βγήκε απνευστί, με μια ανάσα δηλαδή, σαν αναστεναγμός. Δεν είμαι συγγραφέας κι ούτε αισθάνομαι ότι θα γίνω, δεν ξέρω καν αν θα ξαναγράψω βιβλίο. Το συγκεκριμένο μυθιστορημα βγήκε σαν αναστεναγμός, σαν μια ανάγκη να εξωτερικευθεί μια φανταστική ιστορία που κάτι σημαίνει για μένα, που όμως ακόμα δεν έχω διερευνήσει τι ακριβώς. Είναι μια μυθοπλασία, μια φανταστική ιστορία τριών ανθρώπων, όπου ο ένας από αυτούς είναι μια κοπέλα, που γράφει τα τραγούδια που υπάρχουν στον καινούργιο δίσκο. Μέσα από το βιβλίο ξεπηδά ο καινούργιος δίσκος κατά κάποιον τρόπο. Για τον αναγνώστη θα ναι σαν να ζωντανεύει κάτι μεσα από το βιβλίο βάζοντας το CD και ακούγοντας το.

Ο Φίλιππος Πλιάστικας είναι αλήθεια πως δεν ξεχνάει το μουσικό του παρελθόν. Νοσταλγείτε λοιπόν το πετρινο σπίτι στο Μενίδι όπου από εκεί ξεκίνησαν όλα;

Η αλήθεια είναι οτι νοσταλγώ πάρα πολλά πράγματα από τη περίοδο αυτή, πως θα γινότανε άλλωστε αλλιώς, αφού ήτανε δεκαπέντε χρόνια, δεν ήταν μόνο η αρχή, ήταν και το τέλος. Δεκαπέντε χρόνια από τη ζωή μου και ίσως τα δεκαπέντε πιο δημιουργικά χρόνια που περάσαμε όλοι. Η ζωή το χει αυτό και εγώ είμαι από τους ευλογημένους ανθρώπους που έχω να θυμάμαι τόσο ωραία πράγματα. Προχωράει μπροστά όμως και πρέπει να εξελλισόμαστε χωρίς να αποποιούμαστε το παρελθόν, αλλά τιμόντας το και νοσταλγόντας το.. γιατί είναι ωραίο κι αυτό. Πέρασα, είναι η αλήθεια κάποια χρόνια που είχα την ανάγκή να παίξω πιο ακουστικά, έπαιξα με μπάντες ακουστικές, με ακουστικα σύνολα, με φιλαρμονικές ορχήστρες, είχα αυτή την ανάγκη αρκετά χρόνια. Τώρα έτσι κι αλλιώς κάνω αυτό που μου έρχεται στο κεφάλι, αυτοί που με ξέρουν χρόνια το καταλαβαίνουν αυτό, το ξέρουνε πολύ καλά. Τώρα θέλω να ξαναπαίξω ηλεκτρικά όπως καναμε κάποτε με τα παιδιά παλιά, γιατί έχω αυτήν την ανάγκη. Ευτύχώς βρήκα αυτούς εδώ τους συνεργάτες που είναι στη νεότερη μορφή τους και έχουνε τη τρέλλα που είχαν οι δικοι μου τότε, δεν εννοω μόνο το Μπάμπη και το Μάνο αλλά και τους μουσικούς που μας συνόδευαν, γιατί ο Μπάμπης και ο Μάνος είναι άλλη ιστορία, είναι μια ιστορία από μόνοι τους. Τουτοι εδώ λοιπόν έχουνε αυτή τη τρέλλα κι έτσι ο ένας με τον άλλο μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία να ξαναζωντανέψουμε κάτι από εκείνο τον ήχο.

Να μείνουμε λίγο στο παρελθόν.. μπορείτε να θυμηθείτε σε εκείνο το σπίτι στο Μενίδι, τη μουσικη ή το πρώτο τραγουδι – στίχο που παίξατε μαζί με τη κιθάρα σας;

Σε εκείνο το σπίτι ξεκινήσαμε να παίζουμε αγγλόφωνα τραγόυδια που είχαμε πρωτοφτιάξει με ένα ύφος γκαράζ πανκ. Αργότερα εξελιχθηκε σιγά σιγά σε αυτό που άκουσε ο κόσμος σαν ήχο των Πυξ – Λαξ και σε ελληνικό στίχο. Αλλά είχε άδοξο τέλος το σπίτι τελικά, γιατί το μισό κάηκε καταλάθος, του βάλαμε φωτιά!! Ήμασταν πολύ «ήσυχα παιδιά» αλλά ελπίζω ότι παραμένουμε παιδιά και εύχομαι να είναι ζωνανή η ψυχή όλων μας και να παραμένει παιδική, να κρατάει κάτι από την αθωότητα.

Περνάμε δύσκολες μέρες και τα προβλήματα ολοένα και έρχονται μπροστά μας..η μουσική λειτουργεί πάνω σας θεραπευτικά; ο κόσμος το έχει ανάγκη;

Εγώ πάντως, σίγουρα το έχω ανάγκη γιατί από μικρός θεωρώ, αν υποθέσουμε ότι σώθηκα και δεν τρελλάθηκα και μπορώ να διατηρούμαι όρθιος και συμβολικά και κυριολεκτικά, πιστεύω ότι το χρωστάω σε ένα μεγάλο μέρος στη μουσική. Είναι η ψυχοθεραπεία μου, ο τρόπος να βγαίνουν προς τα έξω πράγματα τοξικά, τα οποία αν τα κρατούσα μέσα μου, είναι πολύ πιθανό να με γυρίζανε πίσω, να με αρρώσταιναν. ’ρα σε προσωπικό επίπεδο σίγουρα μπορώ να ομολογήσω ότι η μουσική με έσωσε. Θεωρώ ότι και ο κόσμος το έχει ανάγκη, είμαι βέβαιος για αυτό, δε ξέρω ποιο έιδος μουσικής έχει ανάγκη, αλλά σίγουρα η μουσική είναι θεραπευτική σε πάρα πολλά επίπεδα. Αυτό που με ανησυχεί λίγο, είναι ότι βλέπω μια μεγάλη μερίδα του κόσμου να μεταστρέφεται ή να στρέφεται, προς μια μουσική που είναι περίεργη, που είναι ψεύτικη και σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο, θεωρώ ότι δεν έχει να δώσει τίποτα μια τέτοια μουσική η οποια είναι απλώς διασκεδαστική. Δεν είναι κακό να διασκεδαζει κανείς, το αντιθετο μάλιστα. Δεν υπήρξα ποτέ κριτικός απέναντι σε τίποτα, θεωρώ ότι οι ανάγκες των ανθρώπων και των μουσικών είναι κατανοητές, θεμιτές και όλα χρειάζονται. Δεν είμαι κριτικός, απλώς η στροφή με παρωπίδες μόνο σε ένα είδος μουσικής που είναι μόνο διασκεδαστικό σε μια τέτοια δύσκολη εποχή, θεωρώ ότι είναι εκρηκτικός συνδυασμός. Αν λοιπόν σε αυτές τις δύσκολες μέρες η ανάγκη του κόσμου για τη μουσική μπασταρδεύεται και θολώνει για χίλιους δυο λόγους, για πλύση εγκεφάλου είτε για άλλους λόγους και ακούει μόνο διασκεδαστικά πράγματα είναι λίγο επικίνδυνος συνδυασμός.

Τελειώνοντας θα θέλαμε να στείλετε μια ευχή στους ακροατές του ράδιο εν – τεχνο.

Με μεγάλη μου χαρά.. εύχομαι υγεία, γιατί θεωρώ ότι από εκέι ξεκινάνε όλα, υγεία πνευματική και σωματική. Να εχουμε κουράγιο, να γουστάρουμε που ζούμε τη κάθε μέρα και να φτιάχνουμε παρέες όσο μπορούμε. Καλά να είμαστε